miércoles, 30 de octubre de 2013

Tormentas

Masoquismo supongo que define bien esta situación. Se muy bien lo que pasa cada vez que me dejo llevar por la ira y por las pasiones del momento, pero no hago más que tropezar en la misma piedra. Siempre es el mismo ciclo. Empiezo a pensar si inconscientemente no disfrutaré del drama, porque si no, no me explico mi propio comportamiento. 

Tormentas

Otra vez vuelve a pasar
¿Era inevitable, o soy yo?
Dos vendavales chocan
Destrozándolo todo

Baile mortal e irrefrenable
Emociones cruzadas
Tornado de triste rabia
Estallido de pasiones

Somos como bombas
Bombas con imanes
Atracción inevitable
Con un trágico final

Tras el violento hurazán
Llega la reflexión
Tristeza y remordimiento
Y finalmente el perdón

Es como un ciclo
Tormentas primero
Luego lluvias tristes
Finalmente calma

Parece inevitable
Porque aunque duela,
Es casi una adicción
Masoquismo destructivo

sábado, 26 de octubre de 2013

Azul frío

A veces cuanto más distante se muestra algo más queremos obtenerlo. Parece que los humanos somos una causa perdida, que busca lo que no tiene y difícilmente puede tener. Sin embargo nada nos puede quitar el derecho a soñar con tenerlo o a intentarlo. ¿Qué sería la vida sin sueños?

Azul frío

Belleza, terrible y inmisericorde
Frío que atraviesa los huesos
Impasibilidad total, mutismo
Distante sonrisa de hielo

Con calor y fuego me cubro
Intento obtener respuesta
Una simple y única mirada
Un adorado y valioso suspiro

Mis fuegos se apagan
El calor se enfría
Nada perdura, nada aguanta
Tu hermoso frío azul

Avanzo entre nieves perpetuas
Y cuando parezco progresar
La ventisca de tu risa,
¡Ay! Irónica, me congela

¿Y qué si perezco de frío?
Aguantaría mil años de nieves
Mil glaciales gestos condescendientes
Me congelaría hasta ser hielo

Sería un bloque de puro azul frío
Si con ello logro estar más cerca
Más cerca de sentirte a mi lado

Más cerca de estar contigo

viernes, 25 de octubre de 2013

Día del miedo

Yo siempre fui una persona solitaria. Siempre estuve acostumbrado a estar solo, y como hasta cierta edad las personas a las que realmente podía llamar amigos los podía contar con los dedos de una mano, nunca tuve problema con pasar las horas solo, reflexionar sobre diversos temas, intentar comprenderme a mi mismo. Me molestaba ser tan cerrado con los demás y estar aislado del mundo como estaba, pero al mismo tiempo me gustaba tener tanto horas para mi mismo. Sin embargo crecí y cambié. Ya no soy aquel chiquillo solitario, y me acostumbré a estar rodeado de gente que me apreciaba y me distraía de mis propios problemas personales. Me "ablandé" en cierto modo. Y ahora he descubierto que tengo miedo a quedarme solo mucho tiempo. Tal vez tenga miedo a ver quién soy, a volver a reflexionar sobre todo como hacía antes. Tal vez tenga miedo de mi mismo. El caso es que ya no me gusta estar solo, y la mera idea me resulta desagradable. En ciertos momentos es inevitable. No me molestan un par de horas, pero si el tiempo se alarga y no logro distraerme con algo, mal va la cosa. No diré por qué hago este poema. Hay personas que lo entenderán, y prefiero que lo interpreten ellas mismas y que entiendan cómo me siento. La persona a quien dedico esto (Lo sabrá nada más leerlo) que sepa que no lo hago a mal. Tan sólo necesitaba desahogarme.

El día del miedo

En pie, calmado y vigilante
Contemplas las mareas por venir
Temes la calma acechante
Quedar la deriva, abandonado

Día a día trazas la trayectoria
Sabes que podría llegar
El momento que te agobia
Tratas de olvidarlo, te calmas

Odias el silencio absoluto
La negrura asfixiante
El mar en calma, impoluto
La ausencia del viento, aterrante

Pasan las hojas del calendario
Una mano amiga se tiende hacia ti
Cual puente de calor solidario
Ya no temes la calma

Esperanzado, avanzas sin miedo
Nada puede pararte ya
La voz amiga que cobija tus anhelos
Es tu fortaleza y tu baluarte

Llega el día temido y esperado
Aguardas desafiante, esperanza en mano
Sin embargo la mano no aparece
La fortaleza se quiebra en pedazos

La negrura te invade y te sacude
Estás en calma, silencio, soledad
Invadido por una tormenta interna
La lluvia triste del alma te sume

Las horas se vuelven eternas
Como siempre en los malos momentos
La percepción juega en tu contra
El tiempo se une a la calma en dueto

¿Cómo dudar de aquella mano?
Con lágrimas en el rostro contemplas
Buscas, en el nublado horizonte
Alguna señal de su estela

Desesperanzado, pero aun con fe
Esperas que llegue a buscarte
A sacarte de tu caos interno
De tu soledad salvarte

Al final te haces a la calma
Entiendes que lo que temías
No era tan indeseable
Haces las paces con tu soledad

Reflexionas entre brumas
La niebla de tu propia incompresión
Sobre tu pasado, tus acciones
Ya no tienes miedo

Comprendes lo que nunca temiste
La calma nunca fue un problema
Descubres tu ya extinto miedo
El reflejo de ti mismo en la calma

Ya no te duele la soledad
Ya no la calma silenciosa
Te duele su ausencia
Como mil clavos, mil golpes

Golpes desearías recibir
Pues nada puede describir
El dolor interno que padeces
Peor que cualquiera físico

La calma parece acabarse
El viento vuelve, perezosamente
Las brumas se disipan

Pero estás más solo que antes

jueves, 22 de agosto de 2013

Letras desde el corazón

Hoy traigo dos poemas dedicados a una persona muy importante en mi vida que me ha ayudado mucho y que ha logrado que una persona pesimista y propensa a la melancolía como yo logre ver la luz y sonreír en este mundo injusto. Eres maravillosa digas lo que digas, y te mereces a algo más que a este rojo depresivo que pretende ser poeta. No tengo palabras para expresar todo lo que siento sin recurrir a metáforas, así que dejaré que los versos hablen por mi.

Belleza

Hermosa es el alba
Que al corazón esperanza
Al espíritu alegra
Y los ánimos calma

Hermoso es el bravío mar
Indomable, libre y caprichoso
Ni reyes ni señores lo dominan
Y su belleza a todos hechiza

Pero más hermosa es
Tu feliz sonrisa
Que mi corazón llena

Más hermosa es tu voz
Que mis oídos deleitan
Y de gozo me cubre

Mil veces más hermosa es
Tú bellísima mirada
Mejor que cualquier alba
Más pura que el mar

Me deleita y transporta
Hacia tiempos mejores
Donde el tiempo no pasa
Y juntos, somos felices.


El antídoto a mis depresiones

Hoy el vacío me invade
Los ánimos mueren vírgenes
Cae mi valor cual hoja
Ante el vendaval implacable

El dolor y la angustia
Cómplices de asesinato
Con mi fuerza han acabado
Me agarro débil a la cordura

Pero tú me sonríes
Dices que todo pasará
Y el dolor huye
La angustia escapa

Me acoges en tu abrazo
Lloro y tu voz suave
Consuela mi llanto
Al momento calmándome

Bebo amor de tu boca
Cual elixir de felicidad
Matando mi depresión
Acabando con mis sombras

El día que me faltes
La angustia cantará
Sin tu calor y tu luz
El dolor volverá

En este mar de depresiones
Tu amor es mi bote
Mis remos tu sonrisa
Y tu cuerpo mi tierra prometida

miércoles, 17 de julio de 2013

Frustración

Todos tenemos sueños, aspiraciones o deseos. Es algo totalmente natural y que va implícito en ti mismo. Rara vez llegan a cumplirse  nuestros deseos más profundos, y en el fondo lo sabemos, pero la motivación por alcanzarlos nos impulsa a intentar de todos modos llegar a ello y define nuestro proyecto vital. Ahora bien, ¿Qué ocurre cuando alguien se topa con la cruda realidad y comprende que es imposible que sus deseos se realicen? ¿Qué ocurre cuando esa persona ve sus aspiraciones destrozadas, tanto para un futuro lejano como proyectos para un futuro cercano temporalmente? La frustración es un mal enemigo. Nos hunde y nos impide vivir tranquilos. Nos quita las ganas de continuar el camino y acaba con todo aquello que estabas logrando al luchar por tus sueños: mejorar tú mismo, conocer a más gente como tú o muchas otras cosas que podrías haber obtenido en tu búsqueda se desvanecen. O más bien la posibilidad de llegar a ello. Lo entiendes, pero sin embargo, ¿Qué sentido tiene luchar por un sueño muerto? Peor aún, en palabras de Los Suaves ¿qué es la vida sin sueños?

No hace falta, sin embargo, ver uno de tus grandes sueños muerto para conocer la frustración. Basta con sufrir una experiencia que te haga verlos más lejanos o que te haga perder la posibilidad de alcanzar una de tus aspiraciones "menores", de las más cercanas. Algo que te haga verlo todo con más pesimismo, al ver que ni algo sencillo eres capaz de alcanzar.

Frustración

Una negra espina
Una pesada cadena
Una herida sangrante
Al vacío me condena

El valor se muere
Las ganas, se pierden
Cárcel sin barrotes
Una prisión en la mente

Antaño alegrías y esperanza
Hoy más muertas que la revolución
No comprendes la situación
Sólo la tristeza te aguarda

Al principio incredulidad
Un mudo aullido de rabia
Trepa por tu garganta
Lágrimas huyen por tu rostro

Desesperado, comienzas a gritar
Destrozas cosas, libros vuelan
Pero ni en tu cólera encuentras
El consuelo de saber la verdad

Te dejas caer en tu asiento
La rabia persiste, no da tregua
El dolor te corroe cual insecto
Negras reflexiones llegan a la cabeza

Finalmente llega la tristeza
Ataca la dulce y amarga depresión
No sabes qué hacer de tus penas
Caes sin remedio en la indecisión

Finalmente llega el malhadado Vacío
Ya no hay sentimientos ni emociones
No sientes absolutamente nada, sólo frío
Tortura y cadenas para los corazones

Sólo queda esperar, desesperanzado
A la esperanza que aguarda tras un amanecer
Apago las luces y la música enciendo
Acunado por las notas no hay nada que temer.

viernes, 21 de junio de 2013

Oda al camarada desconocido.

Esta mañana estuve pensando en todos los camaradas que sufren la represión del sistema. Pero especialmente pensé en casos como el de Clément Méric, asesinado por los fascistas, y en tantos otros muertos por estos perros del capitalismo o por el propio sistema. Casos como el de Carlo Giuliani, entre muchos otros. Tampoco debemos olvidarnos de los reprimidos mediante métodos menos violentos, como fue el caso aquí en este Estado de Alfon, pero no es ese el tema que quiero tratar. Hoy no pretendo hablar sobre la represión sin más. Mediante mi humilde y no muy buena habilidad para la poesía pretendo hacer un homenaje a los asesinados por el sistema o el fascismo. En palabras de un grande como Pablo Hasél, "nunca en el olvido". No debemos olvidar a los caídos, ni permitir que su muerte haya sido en vano. Su defunción ha de ser la que haga despertar (Al menos algunas) conciencias y muestre cómo es en realidad el sistema. Liberalismo y fascismo son las dos caras de una misma moneda, y nunca mejor dicho, pues son las monedas, el dinero, lo único que importa a la gente a la que estamos combatiendo. Rendirnos en nuestra lucha sería ofender a la memoria de estos camaradas que han dado todo por la causa, incluso su propia vida. Más allá de nuestra militancia o ideología, seamos anarquistas, marxistas-leninistas, trotskistas, y militemos donde militemos, cuando nos pegan a uno nos pegan a todos. Todos estamos en el mismo saco y todos peleamos contra lo mismo. Por ello, la solidaridad será nuestra arma y bandera.

Oda al camarada desconocido

Tras años de palos e injusticias
Te arrancas el velo que te ciega
La indignación te enconleriza
Otro más pasa a la resistencia

Al principio poco reivindicas
Quieres pan, un techo y libertad
Pero la lucha al final revela
La terrible verda, cruda y fría

El problema no son los líderes,
Es este sistema degenerado
Ahora lo comprendes, y pides
La justa rebelión de los desheredados

Comienzas a leer a filósofos
Como Bakunin, Engels o Marx,
Lees otra versión de la historia, devoto
Una que no justifique esta bestialidad

Tras informarte, triste comprendes
Que la lucha es el único camino
Pero sabes lo que hacer debes
Y comienzas a luchar por el destino

Conoces a otros que como tú
También han sufrido esto
No reparáis en hablar de tabús
Concienciando a diestro y siniestro

Pero el sistema es cruel y despiadado
Lo mismo que combatiste, te ha asesinado
Pues las balas, sean de goma o metal
Por igual tienen capacidad de matar

Camarada, tú no has muerto en vano
Cientos de fotos tuyas cubren las calles
Un silencioso grito de ira justa sale
De las gargantas que no te olvidan, hermano

Jamás permitiremos que tu memoria
O tu revolucionaria y ardua labor
Se pierdan en el pasado y el olvido
Seguiremos en lucha, hasta la victoria

Hasta la victoria siempre
Descansa en paz, camarada
Tu sueño sigue en nuestra mentes
Y tu lucha, en las barriadas.

miércoles, 19 de junio de 2013

Sons da terra e do pasado.

Supoño que son un iluso e un fachendoso arrogante ó tratar de escribir un poema en galego, cando fai só dous meses escasos que comecei falalo de maneira habitual. Nembargantes facíame ilusión escribir algo neste idioma que me parece sencillamente fermoso e agradábel ó oído. Por suposto atopeime con moitos problemas, principalmente a falta de vocabulario, e sospeito que colóuseme algún castelanismo ou algún outro erro. En fin, o resultado final do poema non o teño claro nin eu. Comecei tratando de falar desta terra que tanto me impresiona, pero non me saían as palabras e ó final sempre acababa virando ás miñas experiencias persoais e ás miñas vivencias. Finalmente deixeime levar e escribín segundo viñan as palabras á miña cabeza. O producto da miña "abstracción" foi isto, e nin eu sei o que quero transmitir o representar.

Sons da terra e do pasado

Onde se bican o mar e a montaña
E os bosques cantan nanas ó olvido
Onde a choiva acompaña ás notas
Do son da miña terra, terra de frío

Recordo tardes chuviosas en Castrelos
Estraño días perdidos de ledicia
Saltando charcos de barro e silencio
Aínda non espertara do mundo da mentira

Anacos de recordos surcan a miña mente
Ledas tardes de verán na fermosa Arousa
Praias furtivas e bosques de amistad inocente
Xogos e e travesuras nas rúas e costas

Tardes da miña adolescencia nas praias de Vigo
Primeiros amores, primeiras desilusións
Noites de paixón e noites de insomnio
Ó final nada durou, só quedou o frío

Terra fría, fermosa e indoente
A milenaria e húmida Compostela
Aprendendo a camiñar de frente
Aprendendo a vivir nestas rúas estreitas

Aprendín a amar unha terra
Unha terra de montes e retranca
Sempre cunha canción na testa
E a liberdade coma meta

Malditos sean

Ya llevaba tiempo sin escribir nada, pero es que últimamente estuve con muchas cosas en la cabeza, y hasta que ayer mi bloqueo emocional por fin rompió no fui capaz de inspirarme. "Vacío" era lo que necesitaba para retomar mi actividad literaria, supongo, y aquí dejo mi siguiente poema. Este poema lo dedico a nuestros amigos los dueños de los medios de comunicación, las editoriales y a todos aquellos en general que se dedican a mentir como bellacos y a contar medias verdades (La mitad que les conviene para que la información sea malinterpretada) para engañar al pueblo y mantener su patético teatro. Que os jodan. Vuestra burbuja no durará eternamente. El pueblo despertará algún día y conoceréis lo que es el miedo. Sin embargo, también lo dedico a aquellos que saben de qué va el asunto y prefieren engañarse, a los que por comodidad prefieren pasar de todo y seguir escuchando las mentiras doradas del sistema. A aquellos que pudiendo acceder a información alternativa, no lo hacen por miedo a despertar. Malditos sean.

Malditos sean

Malditos sean aquellos
Que pudiendo entender
Sus ojos tapan tras velos
Prefieren no saber lo que ven

Doblemente malditos sean aquellos
Que entendiendo esta cruel farsa
Prefieren engañarse a ellos y al resto
Vivir del cuento a costa de balas

Triplemente malditos sean aquellos
Que al pueblo engañan con mentiras
Buscan de comer darle excrementos
Las manos atarle y lucrarse de sus vidas

Mil veces seas maldito, conformista
Tú que prefieres engañarte con su opio
Tienes en ti la respuesta y la solución
Pero en cambio eliges para ti y todos ruina

Pero un millón de veces maldito sea,
El audaz y incansable inconformista
Aquel nos abre los ojos ante esta escena
Pues al despertar, ves que no hay salida.

martes, 18 de junio de 2013

Vacío

Últimamente llevo una mala racha. Estrés, preocupación por la universidad, una racha de enfermedades, desilusiones, peleas con mis padres, desamores varios, preocupación por la situación en general que vivimos... todo esto me ha llevado a un punto en que tantas emociones juntas se han anulado entre sí, y no queda nada. Ahora mismo sólo soy un pobre infeliz que durante el día sólo sabe refugiarse entre montañas de apuntes, libros de realismo socialista o series varias para no pensar. Pero lo peor son las noches. Noches de insomnio en que el vacío me envuelve. Preferiría llorar a este horrible sinsentir. Esta situación no es más que una puta mierda, como diría una buena amiga mía. No tiene otra definición.

Vacío

Ausencia del sentir.
Añoranza del dolor.
Una extraña paradoja
Un helado calor

Luché por alcanzarte
Pero no pude superar
Al peor de mis rivales
Que no es otro que yo

No hay dolor, ni pena
No hay llanto ni lástima
Sólo vacío; es como una astilla
Cuya inmensidad me llena

Insomnio, pero sin noche de pena
No hay esperanza tras el amanecer
La aceptación por desgracia no llega
Mas tampoco hay coraje; nada puedo ver

Es el más hondo de los vacíos
El más negro de los abismos
La más oscura condena
Estas son mis cadenas

Añoro añorar tiempos mejores
No sé si reirme de esta desgracia
Desearía reventar y llorar de rabia
Despertar a mis sentimientos de su noche

Mi único remedio
Es abrir la salida
Pero la llave de la vida
La tiene otro, me temo

miércoles, 9 de enero de 2013

Afrontar el miedo

Bueno, me toca mi primer examen de la universidad. Supongo que no debería preocuparme demasiado, he afrontado cosas peores y lo llevo bastante preparado. Sin embargo, estoy asustado como un niño en su primer día de colegio, no sé qué es lo que me voy a encontrar mañana al entrar en el aula y tengo miedo. Miedo a suspender. Al fracaso. A la derrota. Irónicamente, ese miedo hace que me den ganas de no hacer el examen, lo que supondría aceptar la derrota antes de plantar batalla. El miedo es el peor veneno.

Afrontar el miedo

Una negra losa
Sobre tu ser
Una negra sombra
Te impide ver

Corres, huyes
No hay salida
Saltas, chillas
El terror te sume

Se paraliza tu cuerpo
Tu alma se congela
El miedo es tu veneno
La valentía, la anhelas

Un escalofrío te recorre
Desarmando tu voluntad
Quebrando tu empuje
El pavor te obliga a parar

Aquello que intentaste evitar
Es lo que ahora debes afrontar
Aquello que un día temí
Es lo que ahora está frente a mi

 Escuchas los sonidos
Del sino inevitable
Momento interminable
Se disparan tus instintos

"Es ahora o nunca"
Murmurando te dices
"No hay vuelta atrás"
Inquieto, te repites

Te enfrentas a tu destino
Cara a cara, con determinación
No hay valor, sólo aceptación
Porque el miedo es negar el camino

Aprietas con fuerza el puño
Hay rabia en tu mirada
La suerte está echada
El miedo ya no es tu veneno

lunes, 7 de enero de 2013

Voces de insurrección

Cada día es lo mismo. La misma mierda. Las mismas noticias en el mismo telediario con el mismo presentador. Los mismos anuncios que te incitan a consumir y no pensar, a tener inseguridades que debes suplir consumiendo, cumpliendo con obediencia los preceptos de la Religión del Capital. Siempre la misma rutina, mientras los que nos oponemos a este circo esperamos con ansia y luchamos porque llegue el día en que la rueda deje de girar.

El día que temen

En el mundo de la imagen,
En la tierra del capital
Un hombre joven vive
Un ciudadano normal

En la tierra del engaño
Duro estudió y duro trabaja
Horas pasan sin descanso
Bajo el Capital, el monarca

Todos los días lo mismo
Al alba el mismo desayuno
El mismo ingrato trabajo
Horas extra hace a menudo

"La empresa va mal"
Dice el cruel patrón
"Os debemos el sueldo bajar"
Continúa el gordinflón

Llega cansado a casa
Enciende el televisor
Ahora calla y compra
Consume, obedece al Señor

La rueda gira y gira
No cesa ni se detiene
Tortura que no termina
No importa lo que sientes

En el Reino del Capital
El rico es el bueno
El obrero es el malo
Por pagas debe suplicar

El insaciable burgués
Con su enorme avaricia
El saco rompió ayer
¿De quién fue la desidia?

"Vosotros fuisteis"
Dice el millonario
"Razón tenéis"
Replica el manso

¿Cuándo cesará 
este circo infernal?
Esta realidad absurda
Esta pesadilla inmunda

La rueda gira y gira
El rico ríe y engorda
El pobre, hambriento
Agradece la limosna

¿Cómo hemos llegado
a tal disparatado extremo
cuando robando al explotado
dando limosna, eres bueno?

¡YA BASTA!
Grita una voz
¡YA LLEGÓ!
Grita audaz

La rueda se detuvo
El rico tembló
El obrero escuchó
Habló al fin el mudo

Es el día que temen

domingo, 6 de enero de 2013

Poemas nocturnos

Desde siempre he sido una persona a la que le ha costado conciliar el sueño, y especialmente difícil se me hace si algo me preocupa. Pensaréis que esto es normal y que también os ocurre a vosotros. Y no os equivocáis, o eso supongo. El caso es que hoy, como otra cualquiera de mis noches de insomnio atacado por los nervios y la angustia por problemas personales, me he puesto a escribir, y aquí tenéis el resultado.


La esperanza que aguarda tras un amanecer

Tal vez sea hoy el día
De guardar las tristezas
Barrer las penas
Y sacar las banderas de la alegría

Los miedos acorralan al ser
Somos herederos de la cobardía
Un paupérrimo legado
Con mil deudas en su haber

A menudo cuando despierto,
Incapaz de reunir fuerzas
Me acurruco en mi lecho
Me abandono a mis penas

Pero otros días llegan
El amanecer me infunde coraje
Las llamas se renuevan
Recupero de esperanza el hambre

Es afrontar la vida
La actitud del sabio
Negarla, lamerse la herida
Apología al fallo

Noches de insomnio
Acompañado por mis penas
Me recreo en mi delirio
Duermo con la hoguera del alba

Mis fantasmas me llevan junto a Morfeo,
y sudando despierto de una pesadilla
¿Cuánto han de durar mis tormentos?
¿Cuánto han de costar mis asfixias?

Pongo música en la radio
Me envuelvo en las mantas
Y me pregunto por mis fallos
Me contestan mis hazañas

El coraje vuelve y duermo
El descanso al fin llega
Tras la larga noche de desvelo
El luminoso día se asienta

Un par de poemas.

Bueno, como esta es mi primera entrada del blog, aprovecho para explicar un poco de qué va el asunto. Para no desaprovechar todo lo que se me ocurre cuando me aburro (Narraciones, reflexiones, poemas) he creado este blog donde iré colgando todo lo que se me ocurra. De momento dejo un par de poemas que hice hace un tiempo y no sabía qué hacer con ellos.

Existir

Lágrimas, agonía
Tristeza, desdicha
Esto es el vivir
Vivir es sufrir

Risas, alegría
Amistad, dicha
Esto es el vivir
Las dos caras ante mi

¿Vale la pena
sufrir la vida?
Dulce es la vista,
de la lucha, la recompensa

Luchar contra la vida
Remar hacia el futuro
Buscar, aguantar la herida
Hasta la victoria final, la vida.

Banderas rojas

Recuerda aquel tiempo
Aquella gloriosa época
Obreros con el puño al cielo
Milicias en pie de guerra

La victoriosa quinta brigada
Durruti el indomable
La incansable Pasionaria
Valientes obreros en las calles

Incansables combatieron
La opresión hicieron frente
Finalmente sucumbieron
Impávidos afrontaron la muerte

Ya no ondean las banderas rojas
Ya no cantan los fusiles
Se durmieron las conciencias
Y nos vigilan los mastines

Gritos de revolución en las colinas
Hoy gritos de algún payaso en la tele
Cánticos de libertad en la mañana
Hoy sólo balidos de inconscientes

Se despide al obrero
Y este sigue apoyando
El circo de usureros
Que le roban a diario

Cerdos critican la revolución
Mientras viven en palacios
Resguardados en su mansión
Con pobres hambrientos en el barrio

Muérase la ignorancia
Despierten las conciencias
Y el pueblo oprimido se levante
Que de una vez al tirano mate